Tussenuur

Soms kun je om een of andere reden even niet verder met je werk. Opeens ben je zomaar klaar, heb je een uur vrij omdat niets heel dringend hoeft te gebeuren.
  Nu moet het lukken, denk je dan. Nú kan ik schrijven! En je hart maakt een sprongetje.

De verhalen in je hoofd schrikken wakker. Eén voor één openen ze hun ogen.
  Ergens in een hoekje ligt er eentje die wat meer haast heeft dan de rest. Ongedurig ritselend duwt hij iedereen opzij, terwijl hij onbesuisd naar voren stuift.

En je waarschuwt 'm nog: doe nou wat kalmer!
  Maar je weet hoe zijn avontuur afloopt. Want bijdehante verhalen worden niet geduld door rusteloos hunkerende andere vertellingen.

Dus met gesloten ogen kijk je toe hoe een zachtroze sprookje plots hevig sissend op het overmoedige verhaal duikt. Bijgestaan door een stoffige tragedie en een heuse roman duwt ze hem terug in de hoek.
  Het tumult wakkert de waakzaamheid van de overige ideeën aan.

Een fantasietje hitst de aanwezigen op door zichzelf op een levensgroot scherm te projecteren. Boegeroep en een fluitconcert doven hem uit voordat je hem naar je toe kan trekken.

Inmiddels loopt iedereen kriskras door elkaar, de één joelend en juichend, de ander tierend en krijsend.

Je zucht en opent teleurgesteld je ogen.
  In je hoofd is het onmiddellijk stil. Je weet dat de verhalen elkaar gespannen aankijken. Maar je hoofd vult zich onherroepelijk met dagelijkse beslommeringen en spoelt de verhalen moeiteloos aan de kant.

Schrijven doe je niet even in een tussenuur. Helaas.

Muziekvoorstelling (voor basisscholen)

Hedendaagse fabel, bestemd voor basisscholen

Thema's: Pesten, Spanje

Dit verhaal heb ik in 2011 geschreven als basis voor een muziekvoorstelling, in opdracht van pianoduo Sfogato (http://www.sfogato.nl/). De uitgangspunten van het verhaal lagen vast: Spanje, hedendaagse fabel, pesten, anders zijn, interactief deel, stierenvechten, verteller met stukjes dialoog, hommel, katten, vogels en schapen erbij, duidelijke boodschap, bestemd voor kinderen vanaf 6 jaar, en vooral natuurlijk de muziek. Het was nog best een uitdaging om met al deze elementen tot een lopend verhaal te komen. Maar ontzettend leuk om te doen!

************************************************************************************************************

= Spaanse muziek =

We zijn in Spanje, op een warme zomeravond. Overal waar we kijken zien we gras, wat bloemen, en hier en daar een boom. De zon staat laag aan de hemel. Het is hier heel stil, de dieren liggen al op één oor.

Of, wacht eens, wat beweegt daar? Daar, in de verte, bij die omgevallen boom. Zie je het? Laten we eens dichterbij gaan kijken, maar wel op je tenen lopen hoor, en stil zijn.

Oh, nu zie ik het goed. Op de boomstam zitten drie katten. Eentje rekt zich uit, een ander likt aan zijn poot, maar de middelste zit kaarsrecht. Volgens mij gaat hij iets vertellen.

= Kattenduet =

Isabelle

'Ik?'

 Zie hoe de tijd verstrijkt zonder dat we iets doen. Rachid vraagt hoe ik mezelf zie, maar kijkt direct naar de straat waar mensen lopen, auto's voorbij razen en geluiden ontstaan. Ik geef geen antwoord en hij kijkt me weer aan. Ik voel de onverschilligheid die mijn ogen moeten uitstralen. Zonder iets te zeggen neem ik een slok van mijn cappuccino. Vroeger zou ik deze sfeer ondraaglijk hebben gevonden en elke vraag zo snel mogelijk hebben beantwoord. Met wat dan ook, als er maar gesproken werd. Nu niet.

 Hij glimlacht zogenaamd geruststellend. Alsof alles volgens plan gaat. Maar ik voel me anders dan normaal en mijn onvoorspelbaarheid geeft me een kracht die ik al lang niet meer heb gehad.

 'Eerlijk gezegd kan ik wel wat gebruiken,' zeg ik.

 Hij zucht hoorbaar. De drugs die ik zo nu en dan gebruik, vormen volgens hem een wezenlijk probleem. Verslaving is mij niet vreemd.

 'Zal ik zeggen hoe ik jou zie, nee beter gezegd, hoe ik ons zie?' Alle energie is uit zijn stem verdwenen. En uit zijn ogen.

 'Twee jaar geleden had jij iemand nodig die richting gaf aan je leven. Dat was ik. Je keek naar me op en vond alles prachtig wat ik deed. Andersom voelde ik me tot je aangetrokken omdat jij in staat was te leven op een manier die geen grenzen kende. Jouw drang naar nieuwe indrukken was vertederend. In de loop der jaren heb ik alles gegeven om onze relatie stabiel en duurzaam te maken. Maar tot op de dag van vandaag heb jij je drang naar avontuur niet losgelaten. En dat kwetst me.'

En de winnaar is…

Hoe schrijf je een goed verkiezingsprogramma? Welke instrumenten zijn er om de belangstelling van de kiezer naar jouw partij te trekken?

Een korte tekstuele analyse van de vijf verkiezingsprogramma's die in Gilze en Rijen in omloop zijn.

Uit de kast

Natuurlijk proberen politieke partijen zich in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van elkaar te onderscheiden. Waar men vier jaar lang constructief samenwerkt ten behoeve van het algemeen belang, is het nu tijd om uit de kast te komen. De verschillen moeten voor de kiezer zichtbaar worden gemaakt. Een belangrijk middel daarvoor is het verkiezingsprogramma. In dat programma formuleert men de visies, standpunten en concrete plannen voor de komende vier jaar. De kiezer kan een afgewogen keuze maken, op basis van de inhoud. Maar is dat wel het hele verhaal?

Emely

Emely

Zal ik nogmaals vragen

zinloos

waarom

Zag je mij niet

in de verte

dat openkierend licht

Hoorde je me niet roepen

onmachtig

bezwijkend

Buitenissige ontstentenis

samen met jou

mijn verloren kind

Doelen

Hoge Doelen

Ik ben zo iemand die constant een doel in haar achterhoofd heeft. Meestal van het soort 'niet één-twee-drie te verwezenlijken'. Belangrijke Doelen, zogezegd.

  Doelen zijn essentieel voor mijn motivatie. Als ik niet weet welke richting ik op ga, wordt het een chaos in mijn hoofd. Dan viert de rusteloosheid hoogtij. Daarom zet ik zo nu en dan alles op een rijtje, in mijn hoofd en op papier. Want om te weten of je naar je doelen leeft, moet je natuurlijk eerst weten wat je precies nastreeft.

Goede voornemens

Ben Tiggelaar schreef onlangs een column over goede voornemens (bron: http://bit.ly/1gBcPbA). Hij stelt dat wij mensen niet zonder dromen en doelen kunnen. Werken en leven zonder zin is feitelijk als de hel op aarde.

  Organisatiepsycholoog Fred Luthans (http://bit.ly/1anyijA) stelt vast dat het werken met heldere doelen leidt tot meer hoop, zelfvertrouwen, veerkracht en optimisme. De vier bouwstenen van psychologisch kapitaal.

Prioriteitenlijst

Bovenaan mijn lijstje staan altijd dezelfde doelen. Die geven de meeste betekenis aan mijn leven, daar richt ik me als vanzelf naar. Familie speelt daarin een beslissende rol, met de kinderen voorop.

  De overige doelen variëren mee met de tijd en de opgedane levenservaring. Bij beginnende ontevredenheid loop ik het lijstje na, en bevrijd het van doelen die niet te verwezenlijken blijken te zijn, of aan belang hebben ingeboet. Meestal ligt een nieuw doel reeds op de loer, klaar om de lege plek op te vullen.

Actielijst

Alleen het formuleren van prioriteiten geeft al het vertrouwen dat het allemaal wel goed komt. Ik zit weer op het goede spoor. Maar daarmee ben ik er nog niet. Met mijn Hoge-Niet-Zomaar-Te-Verwezenlijke Doelen in het achterhoofd, stel ik een kleine-onbeduidende-praktische actielijst op.

  En laten het nou die lijstjes zijn, die me langzaam maar zeker dichterbij mijn doel brengen. De dagelijkse bezigheden, die ik één voor één wegstreep na voltooiing, geven mijn leven uiteindelijk zin.

Ben Tiggelaar zegt daarover, in voornoemd artikel, dat de kans op het realiseren van een doel tien keer groter wordt wanneer we vage resultaatdoelen weten te vertalen naar concrete gedragsvoornemens.

  Dus niet: ik wil ooit een boek schrijven. Maar wel: iedere ochtend van 9.00-10.00 uur zorg ik dat ik schrijf.

Uitweg

Haar voeten schuiven door het laagje zand. Ze zit twintig minuten op de stenen trap, lang genoeg om het koud te hebben. Met één hand houdt ze haar mantel strak om zich heen. Mensen komen en gaan, maar ze zien haar niet. Alsof ze onderdeel is geworden van het amfitheater.

  De stilte in haar hoofd werkt verdovend. Ze veegt een lok uit haar ogen en haalt haar neus luidruchtig op. Haar schouders zakken omlaag nu ze volledig uit kan ademen.

Hoe lang is het geleden dat ze alleen was? Dat ze haar eigen gedachten kon horen, überhaupt de kans kreeg om te denken.

  Ze strekt haar benen en steunt met haar handen op de trede waarop ze zit. Bij iedere hap lucht stroomt de vrieskou in haar longen. Maar de stilte werkt hypnotiserend. Voor het eerst in vijf jaar haalt ze weer echt adem. Voor het eerst laat ze alles los.

Het theater ligt er inmiddels verlaten bij. De zon gaat onder, toeristen zoeken hun hotel op, of eten in een restaurant op de weg ernaartoe. Het wordt mistig. Ze trekt haar schoenen uit en gaat op haar zij liggen. De stenen zijn hard en koud, maar dat deert haar niet. Het is de stilte die haar hier doet blijven. De stilte om haar heen, de rust in haar hoofd. De vrijheid waar ze zo naar had verlangd. Ze knijpt haar ogen begerig dicht.

Als ze wakker wordt, is het donker in het theater. In de verte hoort ze een hond blaffen. De mist is opgetrokken, maar haar sokken zijn doorweekt. Haar haren kleven aan haar voorhoofd. Ze heeft geen gevoel meer in haar handen.

  Onwillig gaat ze rechtop zitten en trekt haar schoenen aan. Met tintelende voeten loopt ze onvast de trap af, de arena in. Bij de uitgang branden twee lantaarns. Ook de rest van het forum is verlicht. In de verte ziet ze de insula staan. Het is een groot gebouw, met veel aparte ruimtes.

Ze moet even zoeken voordat ze de juiste kamer heeft gevonden. De meisjes liggen tegen elkaar aan. De deken is van ze afgegleden. Verspreid om hen heen liggen lege pakjes appelsap en half opgegeten koeken.

  Allebei hebben ze een natte broek. Ze rillen in hun slaap. Als de vrouw ze over hun voorhoofd streelt, worden de kinderen wakker. Met rode oogjes kijken ze haar aan. Zonder iets te zeggen staan ze op en met z'n drieën lopen ze terug naar het hotel.