Overlopers

Ik geloof je niet.

We lopen nu drie weken op en neer naar school. Je komt me halen, iedere ochtend. Om kwart over drie wacht je bij het hek. Maar het betekent niets.
  Als mijn hart een sprongetje maakt zodra de deurbel klinkt, verfoei ik mezelf. Kippenvel op mijn armen als ik je tegen de poort zie leunen... het is een voorteken.

Ik weet niet wat je van me wilt. Ik durf het niet te vragen. Mijn broers lachen me uit, ze noemen ons een stelletje. Ze doen je na, weet je. 's Avonds als we naar boven zijn gestuurd, trekken ze de veters uit hun schoenen en hangen een trui los over hun schouders. Dan lopen ze hand in hand, grinnikend op de overloop.

Je kent me niet. Je weet niet waarom we ieder jaar minstens twee keer verhuizen; überhaupt dát we telkens verkassen voordat we ergens echt wonen.
  Ons lied is er geen dat je wilt zingen. Morgen zal ik je dat vertellen. Je moet hier niet meer komen.

En trouwens, ik geloof je toch niet.

Vuilnisman

Iedere woensdag als de vuilnisman de kliko's komt legen, sta ik de woonkamer te stofzuigen.

(Ik hanteer een strak schema.)

Hij kijkt dan vanuit zijn vuilniswagen onze kamer in, en we zwaaien naar elkaar.

Sinds een paar weken lachen we er ook wat ongemakkelijk bij.

Afbeelding: Erna Westrup

Tussenuur

Soms kun je om een of andere reden even niet verder met je werk. Opeens ben je zomaar klaar, heb je een uur vrij omdat niets heel dringend hoeft te gebeuren.
  Nu moet het lukken, denk je dan. Nú kan ik schrijven! En je hart maakt een sprongetje.

De verhalen in je hoofd schrikken wakker. Eén voor één openen ze hun ogen.
  Ergens in een hoekje ligt er eentje die wat meer haast heeft dan de rest. Ongedurig ritselend duwt hij iedereen opzij, terwijl hij onbesuisd naar voren stuift.

En je waarschuwt 'm nog: doe nou wat kalmer!
  Maar je weet hoe zijn avontuur afloopt. Want bijdehante verhalen worden niet geduld door rusteloos hunkerende andere vertellingen.

Dus met gesloten ogen kijk je toe hoe een zachtroze sprookje plots hevig sissend op het overmoedige verhaal duikt. Bijgestaan door een stoffige tragedie en een heuse roman duwt ze hem terug in de hoek.
  Het tumult wakkert de waakzaamheid van de overige ideeën aan.

Een fantasietje hitst de aanwezigen op door zichzelf op een levensgroot scherm te projecteren. Boegeroep en een fluitconcert doven hem uit voordat je hem naar je toe kan trekken.

Inmiddels loopt iedereen kriskras door elkaar, de één joelend en juichend, de ander tierend en krijsend.

Je zucht en opent teleurgesteld je ogen.
  In je hoofd is het onmiddellijk stil. Je weet dat de verhalen elkaar gespannen aankijken. Maar je hoofd vult zich onherroepelijk met dagelijkse beslommeringen en spoelt de verhalen moeiteloos aan de kant.

Schrijven doe je niet even in een tussenuur. Helaas.

Muziekvoorstelling (voor basisscholen)

Hedendaagse fabel, bestemd voor basisscholen

Thema's: Pesten, Spanje

Dit verhaal heb ik in 2011 geschreven als basis voor een muziekvoorstelling, in opdracht van pianoduo Sfogato (http://www.sfogato.nl/). De uitgangspunten van het verhaal lagen vast: Spanje, hedendaagse fabel, pesten, anders zijn, interactief deel, stierenvechten, verteller met stukjes dialoog, hommel, katten, vogels en schapen erbij, duidelijke boodschap, bestemd voor kinderen vanaf 6 jaar, en vooral natuurlijk de muziek. Het was nog best een uitdaging om met al deze elementen tot een lopend verhaal te komen. Maar ontzettend leuk om te doen!

************************************************************************************************************

= Spaanse muziek =

We zijn in Spanje, op een warme zomeravond. Overal waar we kijken zien we gras, wat bloemen, en hier en daar een boom. De zon staat laag aan de hemel. Het is hier heel stil, de dieren liggen al op één oor.

Of, wacht eens, wat beweegt daar? Daar, in de verte, bij die omgevallen boom. Zie je het? Laten we eens dichterbij gaan kijken, maar wel op je tenen lopen hoor, en stil zijn.

Oh, nu zie ik het goed. Op de boomstam zitten drie katten. Eentje rekt zich uit, een ander likt aan zijn poot, maar de middelste zit kaarsrecht. Volgens mij gaat hij iets vertellen.

= Kattenduet =

Isabelle

'Ik?'

 Zie hoe de tijd verstrijkt zonder dat we iets doen. Rachid vraagt hoe ik mezelf zie, maar kijkt direct naar de straat waar mensen lopen, auto's voorbij razen en geluiden ontstaan. Ik geef geen antwoord en hij kijkt me weer aan. Ik voel de onverschilligheid die mijn ogen moeten uitstralen. Zonder iets te zeggen neem ik een slok van mijn cappuccino. Vroeger zou ik deze sfeer ondraaglijk hebben gevonden en elke vraag zo snel mogelijk hebben beantwoord. Met wat dan ook, als er maar gesproken werd. Nu niet.

 Hij glimlacht zogenaamd geruststellend. Alsof alles volgens plan gaat. Maar ik voel me anders dan normaal en mijn onvoorspelbaarheid geeft me een kracht die ik al lang niet meer heb gehad.

 'Eerlijk gezegd kan ik wel wat gebruiken,' zeg ik.

 Hij zucht hoorbaar. De drugs die ik zo nu en dan gebruik, vormen volgens hem een wezenlijk probleem. Verslaving is mij niet vreemd.

 'Zal ik zeggen hoe ik jou zie, nee beter gezegd, hoe ik ons zie?' Alle energie is uit zijn stem verdwenen. En uit zijn ogen.

 'Twee jaar geleden had jij iemand nodig die richting gaf aan je leven. Dat was ik. Je keek naar me op en vond alles prachtig wat ik deed. Andersom voelde ik me tot je aangetrokken omdat jij in staat was te leven op een manier die geen grenzen kende. Jouw drang naar nieuwe indrukken was vertederend. In de loop der jaren heb ik alles gegeven om onze relatie stabiel en duurzaam te maken. Maar tot op de dag van vandaag heb jij je drang naar avontuur niet losgelaten. En dat kwetst me.'

En de winnaar is…

Hoe schrijf je een goed verkiezingsprogramma? Welke instrumenten zijn er om de belangstelling van de kiezer naar jouw partij te trekken?

Een korte tekstuele analyse van de vijf verkiezingsprogramma's die in Gilze en Rijen in omloop zijn.

Uit de kast

Natuurlijk proberen politieke partijen zich in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van elkaar te onderscheiden. Waar men vier jaar lang constructief samenwerkt ten behoeve van het algemeen belang, is het nu tijd om uit de kast te komen. De verschillen moeten voor de kiezer zichtbaar worden gemaakt. Een belangrijk middel daarvoor is het verkiezingsprogramma. In dat programma formuleert men de visies, standpunten en concrete plannen voor de komende vier jaar. De kiezer kan een afgewogen keuze maken, op basis van de inhoud. Maar is dat wel het hele verhaal?

Emely

Emely

Zal ik nogmaals vragen

zinloos

waarom

Zag je mij niet

in de verte

dat openkierend licht

Hoorde je me niet roepen

onmachtig

bezwijkend

Buitenissige ontstentenis

samen met jou

mijn verloren kind